Leptospiroza jest chorobą zakaźną, która atakuje nie tylko psy. Niestety człowiek również może się nią zarazić. Znana jest także pod innymi nazwami: syndrom Weila, gorączka canicola, choroba Stuttgardzka, gorączka Canefield, gorączka nanukayami i gorączka siedmiodniowa. Występuje na całym świecie.

Przyczyny leptospirozy u psów

Leptospirozę wywołują bakterie z rodzaju leptospira, których jest co najmniej pięć: L. interrogans, L. canicola, L. icterohaemorrhagiae, L. pomona i L. grippotyphosa. Nasi czworonożni przyjaciele mogą zarazić się nimi zlizując z trawnika lub ziemi mocz chorego zwierzęcia lub pijąc zainfekowaną wodę (np. z kałuży) – to najczęstsze drogi zakażenia.

Bakterie leptospirozy poza organizmem żywiciela mogą przetrwać tylko w środowisku wodnym. Z tego powodu w naszym klimacie największa liczba zachorowań wśród psów przypada na obwite w opady pory roku.

Zanieczyszczona bateriami woda bywa przyczyną zakażenia także u człowieka. By do tego doszło nie trzeba jej jednak pić, bakterie wnikają do naszych organizmów także przez rany na skórze. Możliwe jest również zarażenie się poprzez kontakt uszkodzonej skóry z krwią lub innymi płynami ustrojowymi chorego zwięrzęcia.

Objawy i przebieg leptospirozy u psów

Leptospiroza u psów może przybierać jedną z trzech postaci. Wszystkie zagrażają życiu naszych pupili.

Postać żółtaczkowa leptospirozy u psów. Jej głównymi objawami są: wysoka gorączka, apatia, wymioty, biegunka, brak apetytu, zapalenie spojówek, sztywność kończyn, drżenie mięśni, zażółcenie błon śluzowych i skóry, ciemnożółte lub pomarańczowe zabarwienie moczu i charakterystyczna dla żółtaczki barwa oczu. Jest to najłagodniejsza postać choroby, ale nie leczona może zakończyć się śmiercią psa.

Postać nerkowa leptospirozy u psów. Typowymi objawami są: zapalenie nerek, nieprzyjemny zapach z pyska, krwawe wymioty i szklista barwa kału. Postać ta jest groźniejsza od poprzedniej, bardziej męcząca i trudniejsza do wyleczenia (okres rekonwalescencji często bywa bardzo długi, a to, czy pies przeżyje zależy w dużej mierze od właściwej opieki).

Postać posocznicowa leptospirozy u psów. Postać ta objawia się wysoką gorączką, silnym osłabieniem, wymiotami, wybroczynami na błonie śluzowej warg oraz skórze, dusznościami, krwawieniem dziąseł, uszkodzeniem serca i nieodwracalnymi zmianami w mózgu. Niestety w tym przypadku choroba prowadzi do śmierci zwierzaka, czasem w ciągu kilku godzin.

Leczenie i zapobieganie leptospirozie u psów

Leczenie leptospirozy u psów opiera się głównie na podawaniu antybiotyków. W przypadkach uszkodzenia nerek stosuje się również dializy. W walce z tą chorobą najważniejsza jest jednak profilaktyka w postaci szczepień ochronnych.

Szczenięta szczepimy dwukrotnie: w 10-12 tygodniu życia i w 16 tygodniu życia (wczesny kalendarz szczepień) lub w 9-10 i 12-14 tygodniu (standardowy kalendarz szczepień) albo w 12 i 14-16 tygodniu życia (późny kalendarz szczepień). Dorosłym psom podajemy szczepionkę co 1-2 lata.

Tekst: Jacek P. Narożniak
Zdjęcie: Fotolia.com