Nużyca u kotów występuje dużo rzadziej niż u psów i dotyczy przede wszystkim osobników z obniżoną odpornością. Jest to choroba pasożytnicza, którą wywołują dwa gatunki roztoczy, zwanych nużeńcami – niewielkich rozmiarów pajęczaków. Pierwszym z nich jest Demodex cati, który żyje wewnątrz mieszków włosowych, drugim Demodex gatoi, bytujący w zrogowaciałej warstwie naskórka.

Objawy nużycy u kotów

Nużeńce z gatunku Demodex cati są roztoczami powszechnie występującymi na skórze kotów, ale jak to już wcześniej zaznaczyliśmy, ich obecność skutkuje rozwojem choroby niemal wyłącznie u zwierząt, których układ immunologiczny nie pracuje sprawnie. Ze względu na objawy, wyróżniamy dwie postacie nużycy: miejscową i uogólnioną.

Nużyca miejscowa

Łagodniejsza forma nużycy, w której zmiany chorobowe ograniczają się do głowy – pojawiają się przede wszystkim wokół oczu. W miejscach tych wypadają włosy, a skóra często jest zaczerwieniona i łuszczy się. Bywa, iż kot cierpi również na zapalenie ucha zewnętrznego, zdarzają się też wtórne zakażenia bakteryjne i grzybicze.

Nużyca uogólniona

Rzadziej występująca postać choroby, ale znacznie groźniejsza. W tym przypadku wyłysienia i zmiany skórne obejmują większą powierzchnię ciała kota. Często dochodzi do wtórnych zakażeń pasożytniczymi grzybami i bakteriami.

Drugi z wymienionych gatunków nużeńców, czyli Demodex gatoi jest rzadziej spotykany. O jego obecności na skórze kota świadczyć może świąt, łuszczenie i zaczerwienienie, nadmierne rogowacenie naskórka, wyłysienia, strupy. Silne swędzenie powoduje, że zwierzę intensywnie się drapie i gryzie, co może skutkować powstawaniem otwartych ran.

Leczenie nużycy u kotów

Leczenie nużycy może być trudne i długotrwałe. Zdecydowanie nie należy podejmować je na własną rękę, tylko zwrócić się o pomoc do lekarza weterynarii. Przepisze on odpowiednie leki do stosowania miejscowego i ogólnego.

Tekst: Jacek P. Narożniak
Zdjęcie: Fotolia.com